Birinin 100 günlük kodlama serüvenini daha ilk günden bırakması neredeyse imkansızdır.

1. gün işin en eğlenceli kısmıdır. Birkaç satır kod yazar, kendinizi bir dahi gibi hisseder ve sosyal medyada "#100DaysOfCode meydan okumasında 1. gün tamam, ilk fonksiyonumu yazdım!" gibi bir şeyler paylaşırsınız.

İkinci gün de gayet iyi geçer.

Asıl sorun sonradan başlar. Üçüncü hafta civarında o ilk heyecan sönmeye başlar. Geçen hafta yazdığınız kodlar gözünüze adeta yabancı gelir ve 100 gün bir anda gözünüzde büyür, bitmek bilmeyen bir süre gibi görünür.

Kimise size işin o orta kısmını göstermez. İnternette sadece en parlak anları görürsünüz: seri (streak) ekran görüntüleri, neşeli paylaşımlar, daha üç ay bile dolmadan işe giren insanlar... Kimilerinin pes ettiği, kimilerinin ise yola devam etmesini sağlayan o motivasyonu bulduğu o sancılı orta süreci kimse paylaşmaz.

Öyleyse gelin, daha 1. güne başlamadan önce, Coddy ile 100 günlük meydan okumanın gün gün, ruh hali ruh hali nasıl geçeceğine birlikte bakalım.

100 Günlük Kodlama Meydan Okuması Nedir?

Aslında adı üstünde: hiç ara vermeden, üst üste 100 gün boyunca her gün kod yazmak! İşte bu kadar. Kaytarmak yok.

Bu meydan okumanın bu kadar popüler olmasının sebebi, gerçek bir soruna çözüm sunmasıdır. Birçok insan kod yazmayı öğrenirken konular çok zor olduğu için değil, istikrarlı bir şekilde devam etme alışkanlığı kazanamadığı için yarıda bırakır.

100 günlük meydan okuma, en azından başlangıçta seriyi (streak) sürdürmeyi ana hedef haline getirerek bu alışkanlığı kazanmanızı sağlar.

İnsanların genellikle uyguladığı birkaç temel kural şunlardır:

• Sadece 10-15 dakika bile olsa her gün mutlaka kod yazın (beş dakika bile yeterlidir!)
• İlerlemenizi bir yerlerde paylaşın; sosyal medyada, bir blogda veya kendinize ait özel bir günlükte
• Bir programlama dili veya proje seçin ve gelişme kaydettiğinizi görene kadar ona sadık kalın
• Bir günü kaçırırsanız, meydan okumanın hangi versiyonunu uyguladığınıza bağlı olarak ya 1. günden yeniden başlayın ya da bunu not edip kaldığınız yerden devam edin

Fark ettiyseniz bu kuralların hiçbirinde bir günde ne kadar öğrenmeniz gerektiğine dair bir şey söylenmiyor. Bu tamamen bilinçli bir tercih. Bu meydan okumanın amacı 100 günde bir dilde uzmanlaşmak değil; kendinize, canınız hiç istemediğinde bile o bilgisayarın başına geçebileceğinizi kanıtlamaktır.

Coddy Üzerinde Nasıl Çalışır?

İşte işin Coddy ile olan kısmı burada devreye giriyor. Bir kod editörü kurmanıza, herhangi bir şey yüklemenize veya ilk satır kodunuzu nereye yazacağınızı kara kara düşünmenize gerek yok. Coddy'yi açın, Challenges (Meydan Okumalar) bölümüne gidin ve iki seçim yapın.

İlk olarak, dil. Şu anda Python, JavaScript, C++, Java veya C# arasından seçim yapabilirsiniz (merak etmeyin, ekip yakında daha fazlasını ekleyecek!). Hangisini seçeceğinizden emin değil misiniz? Gözünüze en ilginç geleni seçip başlayın. Daha sonra her zaman değiştirebilirsiniz.

İkinci olarak, zorluk derecesi: kolay (easy), orta (medium) veya zor (hard). Kendinizi ne kadar kanıtlamak isterseniz isteyin, 1. günde en doğru seçim 'kolay' seviyedir.

Meydan okumalara başlamak için yapmanız gereken tek şey bu. Sadece iki seçim ve artık kod yazıyorsunuz. Bu, 100 günlük bir süreçte kulağa geldiğinden çok daha önemlidir! Sizinle bugünün meydan okuması arasına giren her ekstra adım, o günü atlamak için yeni bir bahanedir; atlanan günler ise serilerin sonunu getirir.

Aşamalar

Bu meydan okumayı tamamlamış (veya denemiş) yeterince insanla konuşursanız, ortak bir şablon fark edersiniz. Bu süreç neredeyse hiçbir zaman doğrusal ve sürekli yükselen bir grafik çizmez. Daha çok, önceden tahmin edilebilen iniş çıkışları olan bir hız trenine benzer.

1. ila 10. Günler: Balayı evresi

Her şey yeni ve heyecan vericidir. Sözdizimini (syntax) öğrenir, minik projeler geliştirirsiniz ve her küçük başarı harika hissettirir. Bu, meydan okumanın en kolay kısmıdır; çünkü her şey yenidir ve bu yenilik sizi heyecanlı tutar.

11. ila 30. Günler: Gerçeklerle yüzleşme

Heyecan yavaş yavaş söner. Konular zorlaşır. Kendinizi internette daha hızlı ilerleyen, daha havalı şeyler geliştiren ve her şeyi anında kavrayan insanlarla kıyaslamaya başlarsınız (bu arada, muhtemelen öyle değillerdir ama size öyle gelir). İşte burası, birçok insanın pes ettiği noktadır.

31. ila 70. Günler: Kimlik değişimi

Eğer bu gerçeklerle yüzleşme evresini atlatabilirseniz, ilginç bir şey olur. Kod yazmak artık kendinizi zorlayarak yaptığınız bir görev olmaktan çıkıp, günlük hayatınızın doğal bir parçası haline gelir. İlerleme hızı hala yavaş gelebilir ama günlük alışkanlık artık sizi yormaz.

71. ila 100. Günler: Özgüven inşası

Bu noktaya geldiğinizde, 1. günde yazdığınız koda dönüp baktığınızda onu kendinizin yazdığına inanmakta zorlanabilirsiniz. Son düzlük genellikle yepyeni şeyler öğrenmekten ziyade, zaten bildiklerinizi daha büyük problemlere uygulamakla ilgilidir. Burası, insanların sadece eğitim videolarını takip etmek yerine kendi gerçek projelerini geliştirmeye başladığı evredir.

Sıradan Bir Gün Nasıl Görünür?

İnsanlar 100 gün boyunca kod yazmanın, her gün saatlerce yoğun bir şekilde odaklanmak anlamına geldiğini düşünür. Gerçekte ise bu, bir veya iki hafta içinde tükenmenin (burnout) en hızlı yoludur.

Bunun yerine sürdürülebilir bir programın nasıl göründüğüne bakalım:

• Bazı günler: Küçük bir meydan okumayı çözmek veya bir konuyu gözden geçirmek için 10 ila 15 dakika
• Diğer günler: Daha büyük bir proje geliştirmek için 45 dakika ila bir saat
• Gizli dinlenme günleri: Yeni hiçbir şey yazmadan sadece dokümantasyon okumak, kısa bir video izlemek veya eski kodları gözden geçirmek

Bu son madde son derece önemlidir. Her gün yeni kod satırları yazmak zorunda değilsiniz. Zaten öğrendiğiniz şeyleri gözden geçirmek, eski bir hatayı (bug) düzeltmek veya başkasının kodunu okumak da o gün bilgisayar başına geçtiğiniz anlamına gelir! Küçük ve tekrarlanabilir adımlar, sizi daha iyi bir yazılımcı yapacak günlük alışkanlıkların temelini oluşturur.

İnsanlar Neden Üçüncü Hafta Civarında Bırakır?

Eğer meydan okuma sadece her gün orada bulunmaktan ibaretse, bu kadar basit bir şey neden bu kadar çok insanın pes etmesine neden oluyor?

Cevap genellikle şu nedenlerden birine dayanır:

• Günlük çıtayı çok yüksek tutarlar (günde iki saat kod yazmak kulağa harika gelir, ta ki günlük hayatın koşturmacası araya gidene kadar)
• Sırf popüler olduğu için gerçekten ilgilerini çekmeyen bir proje veya dil seçmişlerdir
• İlerlemelerini takip edecek bir yolları yoktur, bu yüzden aslında gelişme kaydederken bile hiçbir şey olmuyormuş gibi hissederler
• Bir günü kaçırırlar, kendilerini başarısız hissederler ve devam etmek yerine tamamen pes ederler

Bunların hiçbirinin zeka veya yetenekle ilgisi yoktur. Her şey hazırlık süreciyle ilgilidir. Meydan okuma, kod yazmak zor olduğu için zor değildir. Alışkanlık kazanmak zor olduğu için zordur ve birçok insan, motivasyonunun düştüğü o zor günler için bir plan yapmadan bu yola çıkar.

100. Güne Nasıl Ulaşılır?

Eğer bu süreci başarıyla tamamlama şansınızı artırmak istiyorsanız, yapacağınız birkaç küçük değişiklik irade gücünden çok daha büyük bir fark yaratacaktır.

1. Kendinize gülünç derecede küçük bir alt sınır belirleyin. Kendinize günde bir saat sözü vermek yerine, on dakika sözü verin. İyi günlerinizde zaten daha fazlasını yapacaksınız. Kötü günlerinizde ise on dakika bile bir kazanımdır ve seriyi canlı tutan şey de bu küçük kazanımlardır!

2. Sizi az da olsa heyecanlandıran bir şey seçin. Seçtiğiniz projeden nefret ediyorsanız, 30. gün size cehennem gibi gelecektir. Yorgun olduğunuzda bile bilgisayarınızı açma isteği uyandıracak, merakınızı cezbeden bir dil veya proje fikri seçin.

3. İlerlemenizi görünür bir yerde takip edin. Bir seri sayacı, üzerine çarpı attığınız fiziksel bir takvim, herkese açık bir paylaşım... Soyut ilerlemeyi somut ve görülebilir bir şeye dönüştüren herhangi bir araç işinizi görecektir.

4. Kaçıracağınız günler için şimdiden plan yapın. Bir günü kaçırırsanız ne yapacağınıza şimdiden karar verin. Baştan mı başlayacaksınız? Yoksa aradaki boşluğu not edip devam mı edeceksiniz? Buna önceden karar vermek, hayatın akışı bozulduğunda (ki bir noktada mutlaka bozulacaktır) bir anda pes etmenizi engeller.

5. Sizi sorumlu tutacak bir yol bulun. Bu, meydan okumayı sizinle birlikte yapan bir arkadaşınız, çevrimiçi bir topluluk veya sessizliğe büründüğünüzü fark eden bir uygulama olabilir. Birinin veya bir şeyin bizi takip ettiğini bildiğimizde çok daha istikrarlı oluruz.

100. Güne Gelindiğinde Neler Değişir?

İnsanlar 100. günün konfetiler eşliğinde bir bitiş çizgisi gibi hissettirmesini bekler. Ancak gerçekte durum bundan biraz daha farklı ve hatta biraz daha güzeldir.

100. güne ulaştığında birçok insan şunları fark eder:

• Kod okumak artık yabancı bir dili deşifre etmek gibi değil, bildiğiniz bir metni okumak gibi hissettirir
• Eskiden paniğe yol açan küçük hatalar (bug) artık normal, çözülebilir bulmacalar gibi görünür
• Yarım bırakılmış düzinelerce eğitim videosu yerine, kendi başlarına iki veya üç küçük proje geliştirmişlerdir
• Her gün kod yazma fikri artık bir meydan okuma gibi değil, günlük hayatın sıradan bir parçası gibi hissettirir

100 Günde Ne Geliştirmelisiniz?

Meydan okumanın büyük bir bölümünde tam teşekküllü bir proje geliştirmeyebilirsiniz ve bu tamamen normaldir. Coddy'de günlük meydan okumalar zaten başlı başına birer çalışmadır. Dilinizi seçin, zorluk derecenizi belirleyin, önünüzdeki soruyu çözün ve ilk haftaları bu şekilde rahatça atlatın.

Ancak sürecin ortalarına doğru, temel konular artık daha sağlam hissettirmeye başladığında, birçok insanda kendi başına bir şeyler üretme isteği uyanır.

Bu istek uyandığında, saatlerce proje fikirleri arasında gezinmek yerine kendinize daha iyi bir soru sorun: Keşke var olsaydı dediğiniz küçük bir araç nedir ya da nasıl çalıştığını az çok merak ettiğiniz ne var?

100 günlük bir süreç için oldukça uygun olan birkaç yönelim:

• Kendi hayatınızdaki can sıkıcı bir sorunu çözen küçük bir araç; örneğin bir bütçe takipçisi veya alışkanlık günlüğü
• Tic-tac-toe kadar basit bir oyun bile olabilir; çünkü oyunlar sizi mantık ve kurallar çerçevesinde düşünmeye zorlar
• Zaten kullandığınız bir web sitesinin veya uygulamanın küçük bir bölümünü, arka planda nasıl çalıştığını anlamak için yeniden tasarlamak
• Bu kadar erken bir aşamada tek bir büyük projeye odaklanmak gözünüzü korkutuyorsa, birbirinden bağımsız bir dizi mini meydan okuma

Bunların hiçbirinin göz kamaştırıcı olmasına gerek yok. Önemli olan, boş bir ekrana bakıp nereden başlayacağınızı düşünmek yerine, elinizde somut bir hedefin olmasıdır. Ayrıca proje değiştirmek de tamamen normaldir. Bir fikirle başlayın, birkaç hafta sonra o fikrin size yetmediğini fark edin ve becerileriniz geliştikçe daha iddialı bir projeye geçiş yapın.

Her Gün Yeni Bir Şey Öğrenmeniz Gerekiyor mu?

Hayır, kendinizden bunu beklemek tükenmişliğe (burnout) giden en kestirme yoldur.

Bazı günler, daha önce hiç dokunmadığınız bir kavram gibi yepyeni bir şey öğrenmeyi içerecektir. Diğer günler ise zaten bildiğiniz bir şeyi, artık otomatikleşene kadar pratik yapmaktan ibaret olacaktır.

Her ikisi de geçerlidir. Tanıdık bir şeyi pekiştirdiğiniz için sıkıcı gelen o tekrar günleri, uzun vadeli hafızanız için her şeyin yeni olduğu o heyecanlı günlerden genellikle çok daha faydalıdır. Bu tür tekrarlar günümüzde her zamankinden daha önemlidir. Yapay zekanın saniyeler içinde çalışan kodlar üretebildiği bir çağda, bizzat elle yaptığınız pratikler, başkalarının (veya yapay zekanın) verdiği yanıtları sizin kalıcı becerilerinize dönüştürür.

Eğer kafanızda bugün ne kadar yeni bilgi öğrendiğinize dair bir çetele tutuyorsanız, bunu tamamen bırakın. Her gün kendinize sormanız gereken tek anlamlı soru şudur: Bugün o bilgisayarın başına geçtim mi?

Bunu Yapmalı mısınız?

Kendinize sormanız gereken bir diğer soru da şudur: Benim 100 günlük bir meydan okumaya mı ihtiyacım var, yoksa geri sayım baskısı olmadan her gün geri gelmemi sağlayacak bir sisteme mi?

Her iki yaklaşım da tamamen geçerlidir. Bazı insanlar belirli bir meydan okumanın getirdiği yapılandırılmış düzenden ve topluluk önünde hesap verebilirlikten beslenir. Diğerleri ise ucu açık, bitiş çizgisi olmayan ve böylece 100. gün gelip çattığında üzerinde baskı hissetmeyeceği sürekli bir alışkanlıkla daha başarılı olur.

Eğer internette hiçbir şey paylaşmak zorunda kalmadan seriler, günlük hatırlatıcılar ve kısa meydan okumalar fikrini seviyorsanız, bu da aynı alışkanlığı kazanmanın son derece mantıklı bir yoludur.

100 sayısı sihirli bir sayı değildir; sadece bir alışkanlık kazanmak için yeterince uzun, ulaşılabilir hissettirmek için ise yeterince kısa olan yuvarlak bir sayıdır!

Özetle

100 günlük kodlama meydan okuması aslında kod yazmakla ilgili değildir. Bu, kodlama projesi kılıfına büründürülmüş bir alışkanlık kazanma deneyidir. Yol boyunca öğrendiğiniz sözdizimi (syntax) elbette önemlidir, ancak asıl zafer kendinize her gün o masanın başına geçebileceğinizi kanıtlamaktır.

20. gün civarında zorlu bir dönem bekleyin. Sürecin ortalarında bir yerde, kod yazmanın artık bir zorunluluk gibi hissettirmemeye başlayacağını bilin. Ve 100. günün bir son gibi değil, artık bu meydan okumaya ihtiyacınız olmadığını fark ettiğiniz an gibi hissettirmesini bekleyin; çünkü alışkanlık zaten çoktan kemikleşmiş olacaktır.

Bu yüzden başlamayı düşünüyorsanız, mükemmel bir proje fikrini veya o mükemmel pazartesi gününü beklemeyin. Küçük bir şey seçin, bugün bilgisayarınızı açın ve başlayın.