Bir Değişkeni Dışa Aktarma

MY_NAME="Alice" gibi bir değişken ayarladığınızda, bu değişken yalnızca mevcut kabuğunuzda (shell) var olur. Bir betik çalıştırırsanız veya başka bir program başlatırsanız, bu değişken o program tarafından kullanılamaz. İşte export tam da bu noktada devreye girer.

export komutu bir değişkeni tüm alt süreçler için kullanılabilir hale getirir; bu da mevcut kabuğunuzdan başlatılan programların veya betiklerin bu değişkene erişebileceği anlamına gelir:

export MY_NAME="Alice"

Mevcut bir değişkeni de dışa aktarabilirsiniz (export):

MY_NAME="Alice"
export MY_NAME

Her iki yaklaşım da aynı sonucu elde eder. Değişken, sonrasında çalıştırdığınız herhangi bir komuta aktarılan ortamın bir parçası hâline gelir.

Farkı görmek için, $MY_NAME değişkenini kullanmaya çalışan bir betiği çalıştırmayı deneyin.

export olmadan, betik hiçbir şey görmez. export ile, betik değere erişebilir.

PATH ve HOME gibi sistem değişkenlerinin varsayılan olarak dışa aktarılmasının (export) nedeni budur. Çalıştırdığınız her program için kullanılabilir olmaları gerekir.

Bir değişkenin dışa aktarıldığını (export edildiğini), env çıktısında görünüp görünmediğini kontrol ederek doğrulayabilirsiniz:

env | grep MY_NAME

Dışa aktarılan değişkenler, terminali kapattığınızda yine de kaybolur. Sonraki derste değişkenlerin oturumlar arasında nasıl kalıcı hale getirileceği anlatılmaktadır.