Bir Değişkeni Dışa Aktarma

MY_NAME="Alice" gibi bir değişken ayarladığınızda, bu yalnızca mevcut kabuğunuzda bulunur. Bir betik çalıştırırsanız veya başka bir program başlatırsanız, o değişken ona mevcut olmayacaktır. İşte export burada devreye girer.

export komutu bir değişkeni herhangi bir alt sürece erişilebilir kılar, yani mevcut kabuğunuza göre başlatılan programlar veya betikler ona erişebilir:

export MY_NAME="Alice"

Mevcut bir değişkeni de dışa aktarabilirsiniz:

MY_NAME="Alice"
export MY_NAME

Her iki yaklaşım da aynı sonucu sağlar. Değişken, sonradan çalıştırdığınız herhangi bir komuta geçirilen ortamın bir parçası haline gelir.

Farkı görmek için, $MY_NAME kullanmaya çalışan bir betik çalıştırmayı düşünün.

Export olmadan, betik hiçbir şey görmez. Export ile, betik değere erişebilir.

Bu yüzden PATH ve HOME gibi sistem değişkenleri varsayılan olarak dışa aktarılır. Çalıştırdığınız her programda mevcut olmaları gerekir.

Bir değişkenin dışa aktarıldığını env çıktısında görünüp görünmediğini kontrol ederek doğrulayabilirsiniz:

env | grep MY_NAME

Dışa aktarılan değişkenler terminali kapattığınızda hala kaybolur. Bir sonraki ders, değişkenlerin oturumlar arasında kalıcı olmasını nasıl sağlayacağınızı kapsar.