Jenerik Bir Kimlik (Identity) Fonksiyonu

İşte doğru şekilde, bir jenerik işlev olarak yazılmış özdeşlik işlevi:

local function identity<T>(value: T): T
    return value
end

İşlev adından sonraki <T>, bir tür parametresi tanımlar: “her çağrıda belirlenen herhangi bir türü” temsil eden bir yer tutucu. İmzanın içinde T’yi gerçek bir tür gibi kullanırsın: parametre bir T’dir ve işlev bir T döndürür.

Girdi ve çıktı için aynı T’yi kullanmak bütün püf noktasıdır. İkisini birbirine bağlar. identity("hello") çağrısında denetleyici, bu çağrı için T = string olduğuna karar verir; dolayısıyla sonuç bir string olur. identity(42) çağrısında ise T = number olur ve sonuç bir number olur. Tek bir gövde, her tür, hiçbir şey kaybolmaz.

T yalnızca geleneksel bir addır (“Type” sözcüğünün kısaltması): <Item> veya <Value> de aynı şekilde çalışır. Luau’da her zaman olduğu gibi açılı parantezler yalnızca denetleyici için vardır: çalışma zamanında bu, düz Lua işlevi olan function identity(value) return value end şeklindedir.