Biçimler ve Serbest Tablolar

Artık kayıt tablolarıyla çalışmak için iki yolunuz var: Lua'da her zaman kullandığınız loose yol ve deklare edilmiş şekiller (declared shapes). Her birinin size ne kazandırdığını görmek için durup bakmaya değer.

Bir loose table her şeyi kabul eder. Bu esnekliğin bir bedeli vardır: bir alanı yanlış yazarsanız (user.nmae) sessizce nil alırsınız; bir alanı unutursanız hata çok uzakta, çalışma zamanında (runtime), boşluğa ilk dokunan kod neyse orada ortaya çıkar:

local user = {name = "Ana", age = 20}
print(user.nmae) -- loose table: silently prints nil

Bir şekil deklare ettiğinizde bu hatalar çalışma zamanından düzenleme zamanına (edit time) taşınır. Denetleyici yazım hatasını yazdığınız anda işaretler, düzenleyiciniz alan adlarını otomatik tamamlayabilir ve type deklarasyonu tablonun ne içerdiğinin dokümantasyonu yerine geçer:

type User = {name: string, age: number}
local user: User = {name = "Ana", age = 20}
print(user.nmae) -- ✗ type error: key 'nmae' not found in User

TypeScript'ten geliyorsanız, Luau'nun interface anahtar kelimesine sahip olmadığını unutmayın — type her şekli halleder. Ayrıca "declaration merging" (deklarasyon birleştirme) yoktur: aynı kapsamda aynı isimle iki tür deklare etmek bir hatadır (error), bu nedenle her şeklin tam olarak tek bir tanımı vardır.

Luau'nun şekilleri yapısal (structural) niteliktedir: doğru türlerde doğru alanlara sahip herhangi bir tablo, nerede veya nasıl oluşturulmuş olursa olsun eşleşir. Ve loose tabloların da hâlâ yeri vardır — hızlı betikler ve gerçekten dinamik veriler deklare edilmiş bir şekle ihtiyaç duymaz. Ancak fonksiyonlar arasında aktarılan her şey için bir şekil, hataları henüz ucuzken yakalar.