Biçimler ve Serbest Tablolar

Artık kayıt tablolarıyla çalışmanın iki yolu var: Lua'da her zaman kullandığın gevşek yol ve bildirilmiş şekiller. Her birinin sana ne sağladığını görmek için biraz durup düşünmeye değer.

Gevşek bir tablo her şeyi kabul eder. Bu esnekliğin bir bedeli vardır: bir alan adını yanlış yazarsan (user.nmae) sessizce nil elde edersin; bir alanı unutursan hata çok uzakta, çalışma zamanında, boşluğa ilk dokunan kodda ortaya çıkar:

local user = {name = "Ana", age = 20}
print(user.nmae) -- gevşek tablo: sessizce nil yazdırır

Bir şekil bildirirsen bu hatalar çalışma zamanından düzenleme zamanına taşınır. Denetleyici, yazdığın anda yazım hatasını işaretler, düzenleyicin alan adlarını otomatik tamamlayabilir ve type bildirimi, tablonun neler içerdiğine dair belge görevi de görür:

type User = {name: string, age: number}
local user: User = {name = "Ana", age = 20}
print(user.nmae) -- ✗ tip hatası: 'nmae' anahtarı User'da bulunamadı

TypeScript'ten geliyorsan Luau'da interface anahtar sözcüğünün olmadığını unutma: type her şekli ele alır. Ayrıca "bildirim birleştirme" de yoktur: aynı kapsamda aynı ada sahip iki tür bildirmek bir hatadır; dolayısıyla her şeklin tam olarak tek bir tanımı vardır.

Luau'nun şekilleri yapısaldır: doğru türlerde doğru alanlara sahip her tablo, nerede veya nasıl oluşturulduğundan bağımsız olarak eşleşir. Gevşek tabloların da hâlâ kullanım alanı vardır: hızlı betiklerin ve gerçekten dinamik verilerin bildirilmiş bir şekle ihtiyacı yoktur. Ancak işlevler arasında aktarılan her şey için bir şekil, hataları hâlâ düzeltmenin ucuz olduğu bir aşamada yakalar.