Kolejność cyklu życia

Unity wywołuje metody skryptu w ustalonej kolejności — od chwili pojawienia się obiektu do chwili jego zniszczenia:

1. Awake(): raz, gdy obiekt zostaje załadowany lub utworzony.
2. OnEnable(): zaraz potem, a następnie za każdym razem, gdy obiekt zostaje pokazany.
3. Start(): raz, przed pierwszą klatką skryptu.
4. FixedUpdate(): według zegara fizyki, domyślnie 50 razy na sekundę, czyli zero, jeden lub kilka razy w ciągu klatki, zawsze przed Update() tej klatki.
5. Update(): raz na klatkę.
6. LateUpdate(): raz na klatkę, po każdym Update().
7. OnDisable(): za każdym razem, gdy obiekt zostaje ukryty, oraz przed jego zniszczeniem.
8. OnDestroy(): raz, gdy obiekt zostaje zniszczony.

Kroki od 4 do 6 powtarzają się w każdej klatce, dopóki obiekt jest aktywny. Utworzony obiekt przechodzi przez tę samą listę: Instantiate wywołuje Awake() i OnEnable() kopii, zanim zwróci wynik, a Start() kopii zostaje wywołane przed jej pierwszym Update().

Z tej kolejności wynikają dwie dobre praktyki. Kod w Awake() konfiguruje własne pola obiektu na czas przed wywołaniem Start() każdego innego obiektu. Kod związany z fizyką umieszczaj w FixedUpdate(), którego kroki są zawsze oddalone od siebie o 0.02 sekundy, niezależnie od tego, jak szybko lub wolno następują kolejne klatki.